زندگی شاید آن لبخندی ست ، که دریغش کردیم

زندگی زمزمه پاک حیات ست ، میان دو سکوت

زندگی ، خاطره آمدن و رفتن ماست

لحظه آمدن و رفتن ما ، تنهایی ست

من دلم می خواهد

قدر این خاطره را دریابیم

آب را گل کردند..چشمها را بستند و چه با دل کردند...

وای سهراب کجایی آخر....؟

زخمها بر دل عاشق کردند..خون به چشمان شقایق کردند....

تو کجایی سهراب..؟؟که همین نزدیکی عشق را دار زدند..

همه جا را سایه ی دیوار زدن..وای سهراب کجایی که ببینی...

حالا دل خوشی مثقالیست...دل خوشی سیری چند؟؟

صبر کن سهراب..قایقت جا دارد...

یادمان باشد اگر شاخه گلی را چیدیم
وقت پرپر شدنش سوز و نوایی نکنیم

پر پروانه شکستن هنر انسان نیست
گر شکستیم ز غفلت ، من و مایی نکنیم

یادمان باشد دگر لیلی و مجنونی نیست

به چه قیمت دلمان بهر کسی چاک کنیم

یادمان باشد که در این بحر دو رنگی و ریا

دگر حتی طلب آب ز دریا نکنیم

یادمان باشد اگر از پس هر شب روزیست

دگر آن روز پی قلب سیاهی نرویم

یادمان باشد اگر شمعی و پروانه به یک جا دیدیم

طلب سوختن بال و پر کس نکنیم
یادمان باشد اگر این دلمان بی کس شد

طلب مهر ز هر چشم خماری نکنیم

یادمان باشد اگر خاطرمان تنها شد...

الو... الو... سلام

کسی اونجا نیست؟؟؟

مگه اونجا خونه ی خدا نیست؟

پس چرا کسی جواب نمیده؟

یهو یه صدای مهربون بگوش کودک نواخته شد! مثل صدای یه فرشته...

- بله با کی کار داری کوچولو؟

- خدا هست؟ باهاش قرار داشتم، قول داده امشب جوابمو بده!

- بگو من میشنوم

کودک متعجب پرسید: مگه تو خدایی؟ من با خود خدا کار دارم...

- هر چی میخوای به من بگو قول میدم به خدا بگم

با صدای بغض آلودش آهسته گفت: یعنی خدام منو دوست نداره؟؟؟

- فرشته ساکت بود. بعد از مکثی نه چندان طولانی گفت نه خدا خیلی دوستت داره. مگه کسی میتونه تو رو دوست نداشته باشه؟

بلور اشکی که در چشمانش حلقه زده بود با فشار بغض شکست و بر روی گونه اش غلطید و با همان بغض گفت: اصلا اگه نگی خدا باهام حرف بزنه گریه میکنما...

بعد از چند لحظه هیاهوی سکوت شکسته شد:

ندایی در گوش و جان کودک طنین انداز شد: بگو زیبا بگو. هر آنچه را که بر دل کوچکت سنگینی می کند بگو...

دیگر بغض امانش را بریده بود بلند بلند گریه کرد و گفت: خدا جون خدای مهربون، خدای قشنگم می خواستم بهت بگم تو رو خدا نذار بزرگ شم تو رو خدا...

- چرا؟ ولی این مخالف با تقدیره. چرا دوست نداری بزرگ بشی؟

آخه خدا من خیلی تو رو دوست دارم قد مامانم، ده تا دوستت دارم.

اگه بزرگ شم نکنه مثل بقیه فراموشت کنم؟ نکنه یادم بره که یه روزی بهت زنگ زدم؟ نکنه یادم بره هر شب باهات قرار داشتم؟

مثل بقیه که بزرگ شدن و حرف منو نمی فهمن. مثل بقیه که بزرگن و فکر میکنن من الکی میگم با تو دوستم.

مگه ما با هم دوست نیستیم؟ پس چرا کسی حرفمو باور نمیکنه؟ خدا چرا بزرگا حرفاشون سخت سخته؟ مگه اینطوری نمی شه باهات حرف زد؟!

خدا پس از تمام شدن گریه های کودک: آدم، محبوب ترین مخلوق من، چه زود خاطراتش رو به ازای بزرگ شدن فراموش میکنه، کاش همه مثل تو به جای خواسته های عجیب من رو از خودم طلب میکردند تا تمام دنیا در دستشان جا میگرفت.

کاش همه مثل تو مرا برای خودم و نه برای خودخواهی شان میخواستند. دنیا خیلی برای تو کوچک است... بیا تا برای همیشه کوچک بمانی و هرگز بزرگ نشوی...

و کودک کنار گوشی تلفن، درحالی که لبخندی شیرین بر لب داشت در آغوش خدا به خوابی عمیق و شگفت انگیز فرو رفته بود...

 

باز باران , با تمام بي کسي هاي شبانه ...

مي خورد بر مرد تنها ,مي چکد بر فرش خانه ...

باز مي ايد صداي چک چک غم ... باز ماتم .. !

من به پشت شيشه ي تنهايي افتاده ...
نمي دانم ... نمي فهمم ،
کجاي قطره هاي بي کسي زيباست ؟ !!

نمي فهمم , چرا مردم نمي فهمند ؟ !!
که ان کودک که زير ضربه شلاق باران سخت مي لرزد ...
کجاي ذلتش زيباست ؟ !!

نمي فهمم ... کجاي اشک يک بابا ،
که سقفي از گل و اهن به زور چکمه هاي باران ...
به روي همسر و پروانه هاي مرده اش آرام باريده ...

کجايش بوي عشق و عاشقي دارد ؟ !!

نمي دانم ... نمي دانم چرا مردم نمي دانند ؟!!
که باران , عشق تنها نيست .. ! صداي ممتدش در امتداد رنج اين دلهاست ... کجاي مرگ ما زيباست ... نمي فهمم !!
ياد آرم , روز باران را ...
ياد آرم مادرم در کنج باران جان داد ...
کودکي ده ساله بودم ،
مي دويدم زير باران ... از براي نان !
مادرم افتاد ...
مادرم در کوچه هاي پست شهر ارام جان مي داد ...
فقط من بودم و باران و گل هاي خيابان بود ...
نمي دانم ،

کجاي اين لجن زيباست ؟ !!

بشنو از من , کودک من ...
پيش چشمم , مرد فردا ...
که باران هست زيبا از براي مردم زيباي بالادست ... !
و ان باران که عشق دارد ... فقط جاريست براي عاشقان مست ...
و باران من و تو درد و غم دارد ...

خدا هم خوب مي داند که ،

اين عدل زميني , عدل کم دارد ... !

درحضورخارهاهم می شودیک یاس بود در هیاهوی مترسک ها پراز احساس بود می شود حتی برای دیدن پروانه ها شیشه های مات یک متروکه را الماس بود دست در دست پرنده بال در بال نسیم ساقه های هرز این بیشه ها را داس بود کاش می شد حرفی از کاش می شد هم نبود هرچه بود احساس بود و عشق بود و یاس بود

درحضورخارهاهم می شودیک یاس بود در هیاهوی مترسک ها پراز احساس بود می شود حتی برای دیدن پروانه ها شیشه های مات یک متروکه را الماس بود دست در دست پرنده بال در بال نسیم ساقه های هرز این بیشه ها را داس بود کاش می شد حرفی از کاش می شد هم نبود هرچه بود احساس بود و عشق بود و یاس بود

درحضورخارهاهم می شودیک یاس بود در هیاهوی مترسک ها پراز احساس بود می شود حتی برای دیدن پروانه ها شیشه های مات یک متروکه را الماس بود دست در دست پرنده بال در بال نسیم ساقه های هرز این بیشه ها را داس بود کاش می شد حرفی از کاش می شد هم نبود هرچه بود احساس بود و عشق بود و یاس بود

درحضورخارهاهم می شودیک یاس بود در هیاهوی مترسک ها پراز احساس بود می شود حتی برای دیدن پروانه ها شیشه های مات یک متروکه را الماس بود دست در دست پرنده بال در بال نسیم ساقه های هرز این بیشه ها را داس بود کاش می شد حرفی از کاش می شد هم نبود هرچه بود احساس بود و عشق بود و یاس بود

حدود دویست و پنجاه سال پیش از میلاد در چین باستان شاهزاده ای تصمیم به ازدواج گرفت … با مرد خردمندی مشورت کرد و تصمیم گرفت تمام دختران جوان منطقه را دعوت کند تا دختری سزاوار را انتخاب کند . خدمتکار پیرقصرماجرا را شنید به شدت غمگین شد ، چون دختر او مخفیانه عاشق شاهزاده بود . دخترش گفت او هم به آن مهمانی خواهد رفت . مادر گفت : تو شانسی نداری نه ثروتمندی و نه خیلی زیبا . دختر جواب داد : می دانم هرگز مرا انتخاب نمی کند ، اما فرصتی است که دست کم یک بار او را از نزدیک ببینم . روز موعود فرا رسید و شاهزاده به دختران گفت : به هر یک از شما دانه ای میدهم ، کسی که بتواند در عرض شش ماه زیباترین گل را برای من بیاورد … ملکه آینده چین می شود . دختر پیرزن هم دانه را گرفت و در گلدانی کاشت. سه ماه گذشت و هیچ گلی سبز نشد ، دختر با باغبانان بسیاری صحبت کرد و راه گلکاری را به او آموختند،اما بی نتیجه بود،گلی نرویید . روز ملاقات فرا رسید، دختر با گلدان خالی اش منتظر ماند و دیگر دختران هر کدام گل بسیار زیبایی به رنگها و شکلهای مختلف در گلدان های خود داشتند . لحظه موعود فرا رسید. شاهزاده هر کدام از گلدان ها را با دقت بررسی کرد و در پایان اعلام کرد دختر خدمتکار همسر آینده او خواهد بود ! همه اعتراض کردند که شاهزاده کسی را انتخاب کرده که در گلدانش هیچ گلی سبز نشده است... شاهزاده توضیح داد : این دختر تنها کسی است که گلی را به ثمر رسانده که او را سزاوار همسری امپراتور می کند : "گل صداقت":a (41): همه دانه هایی که به شما دادم عقیم بودند ، امکان نداشت گلی از آنها سبز شود

برای این که مثل یک فرشته زیبا بشی لازم نیست به خودت زحمت آرایش کردن و خرج کردن پول رو بدی فقط اینها رو بدونی کافیه برای داشتن چشمان زیبا به مردمان اطرافت خوب و زیبا نگاه کن برای داشتن دستان زیبا به دوستانت کمک و یاری برسون برای داشتن لبان زیبا همواره برای دوستانت بهترینها رو بر لب بیار و براشون دعا کن. برای داشتن موهای زیبا گیسوانت را گهگاهی به دستان کوچک کودکی بسپار برای داشتن اندام زیبا غذایت را با دوستی نیازمند تقسیم کن برای داشتن قلبی زیبا همیشه مهربانی کن برای داشتن پوستی زیبا همیشه پاک و زلال باش اینها برای زیبا شدن تا حد ملکه کافیه.

وای، باران؛
باران؛
شیشه پنجره را باران شست .
از اهل دل من اما،
چه کسی نقش تو را خواهد شست ؟

آسمان سربی رنگ،
من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ .
می پرد مرغ نگاهم تا دور،
وای، باران،
باران،
پر مرغان نگاهم را شست .

خواب رویای فراموشیهاست !
خواب را دریابم،
که در آن دولت خاموشیهاست .
من شکوفایی گلهای امیدم را در رویاها می بینم،

و ندایی که به من میگوید :
گر چه شب تاریک است
دل قوی دار،
سحر نزدیک است

دل من، در دل شب،
خواب پروانه شدن می بیند .
مهر در صبحدمان داس به دست
آسمانها آبی،
پر مرغان صداقت آبی ست
دیده در آینه صبح تو را می بیند .

از گریبان تو صبح صادق،
می گشاید پرو بال .
تو گل سرخ منی
تو گل یاسمنی
تو چنان شبنم پاک سحری ؟
نه؟
از آن پاکتری .
تو بهاری ؟
نه،
بهاران از توست .
از تو می گیرد وام،
هر بهار اینهمه زیبایی را .

هوس باغ و بهارانم نیست
ای بهین باغ و بهارانم تو !

خداوند بی نهایت است و لامکان و بی زمان
اما به قدر فهم تو کوچک می شود
و به قدر نیاز تو فرود می آید
و به قدر آرزوی تو گسترده می شود
و به قدر ایمان تو کارگشا می شود
یتیمان را پدر می شود و مادر
محتاجان برادری را برادر می شود
عقیمان را طفل می شود
ناامیدان را امید می شود
گمگشتگان را راه می شود
در تاریکی ماندگان را نور می شود
رزمندگان را شمشیر می شود
پیران را عصا می شود
محتاجان به عشق را عشق می شود
خداوند همه چیز می شود همه کس را...
به شرط اعتقاد
به شرط پاکی دل
به شرط طهارت روح
به شرط پرهیز از معامله با ابلیس
بشویید قلب هایتان را از هر احساس ناروا
و مغزهایتان را از هر اندیشه خلاف
و زبان هایتان را از هر گفتار ناپاک
و دست هایتان را از هر آلودگی در بازار
و بپرهیزید از ناجوانمردی ها، ناراستی ها، نامردمی ها ...
چنین کنید تا ببینید چگونه
بر سفره شما با کاسه ای خوراک و تکه ای نان می نشیند
در دکان شما کفه های ترازویتان را میزان می کند
و در کوچه های خلوت شب با شما آواز می خواند

مگر از زندگی چه می خواهید که در خدایی خدا یافت نمی شود؟؟؟

یه وقتایی بد جور دلت می­گیره

دلتنگ می­شی و آسمون دلت بارونی می­شه گاهی با

دلیل گاهی هم ...

اون موقع­ست که تو اوج تنهایی نیاز داری به یک هم

صحبتی که تو رو بفهمه

تموم ریز و درشت زندگیتو بدونه و گوش شنوا داشته

باشه واسه شنیدن همه حرفای دلت

هر چند تکراری هر چند زیاد...

یکی که رازدارت باشه

کسی که حتی اگر تمام بدی­ها و خطاهاتو بدونه باز

ترکت نکنه و بهت فرصت بده

تا باشی... تا جبران کنی...

کسی که دوستت داشته باشه و تو رو بشناسه حتی

بیشتر از خودت

کسی که خیرتو بخواد

بتونه تمام آرزوهاتو برآورده کنه...

تمام خواستنی­هاتو بدونه بدون اینکه اونا رو به زبون

بیاری

...

اون یکی هست و تنها خداست.

خدایی که با همه بزرگیش با همه تنهاییش هیچوقت

تنهات نمیذاره

خدایی که تو هر شرایطی بخشندست

خدایی که...

خدای من ! دستم را محکم تر بگیر ...

باورنمیکنم ،

      نه باورنمیکنم که وطن بی نشان شود

با آ نهمه صفات خدایی که اندروست

با آ نهمه شجاعت وپاکی ومردمی

       با آن گذشته ی روشن

      نه نه باورنمیکنم

خوبم به خاطر است

ازآن گذشته های پر از رنج ومحنتش

ازآن فسانه های سکندر ولشکرش

نام وطن نگشت زتاریخ روزگار ،

                       یکباره پاک

     امروز هم باورنمیکنم

     باورنمیکنم

تاریخ ر ا بخوان

آنگه ورق بزن

فصلی که هست فصل وطن نیک بنگرش

برمردمش نگر

بر راه ورسمشان

بر دینشان نگر

     روزی که بیشتر از مردم جهان

    بودند بت پرست ،

    اینجا سخن نبود

                 ز " بت " یاکه " بت " تراش

    اینجا زکفر وشرک

                     هرگز نبُد نشان

روزی بگوش مردم دانای این دیار

بنشسته بود ،

   نغمه ی زرتشت آنکه گفت :

فرش زمین وخوبی وپاکی کائنات

دارد نشان ،

     ز ذات اهورای پاک و خوب

وندرمقابلش

     زشتی ، گنه ، فساد

    باشد زاهرمن

                       امروز هم باور نمیکنم

                       باور نمیکنم